«شاكِر» و «شَكُور» از ماده «شُكر» به معنى اعتراف به نعمت به عنوان بزرگداشتِ بخشنده نعمت است. این واژه در مورد خداوند چند معني دارد: كسى كه طاعتِ كم را مى پذيرد و ثوابِ بسيار مى دهد يا نعمتِ فراوان مى بخشد که در حقيقت به معني جزا و پاداش عمل است، امّا نه به مقدار عمل. در واقع اين وصف الهى، توجه به حق شناسى خداوند است كه در برابر كمترين عملِ صالح، بزرگترين پاداش را مى دهد، و می گوید ما باید با الگو گرفتن از خداوند در مقام پاداش و جبران هرگز مقيد به مساوات و برابرى نباشيم.