منظور سهو توأم با تقصیر است که کل نماز به دست فراموشى سپرده می شود. کسى که پیوسته نماز را فراموش مى کند، پیدا است که براى آن اهمیتى قائل نیست و یا اصلاً به آن ایمان ندارد.