اولين راه براى درمان بيماری هاى اخلاقى اين است که همانند بيماری هاى جسمانى بايد به سراغ ريشه ها رفت. زيرا تا ريشه ها نخشكند، بيمارى همچنان وجود دارد؛ هرچند به صورت موقت آثار آن زايل شود. راه ديگر مبارزه با «بُخل» اين است كه شخص «بخيل» دندان روى جگر بگذارد و از اموال خود ببخشد. هرگاه اين كار تكرار شود، عشق به مال در وجودش شكسته خواهد شد. انديشيدن درباره تنفر و انزجارى كه مردم از بخيلان دارند، يكى از راه هاى درمان «بُخل» و دورى از اين رذيله زشت اخلاقى است. همچنين انديشيدن در پيامدهاى سوء «بُخل» نيز تأثير فراوانى در درمان اين صفت زشت دارد.

خداوند در قرآن می فرماید: «کسانى که طلا و نقره را جمع آورى و پنهان مى کنند و در راه خدا انفاق نمى نمایند، آنها را به عذاب دردناکى بشارت ده».در واقع با وجود مستحق در جامعه، آنان نمى توانند اموال خود را ذخیره کنند؛ از سویی هنگامى که مصالح جامعه اسلامى ایجاب کند، حکومت اسلامى مى تواند در جمع آورى اموال محدودیت قائل شود. پیامبر(ص) فرمود:  «خدا زکات را واجب نکرد، مگر به خاطر این که باقیمانده اموال شما را پاکیزه گرداند». بنابراین در شرایط عادی پرداختن زکات کافى است و باقی اموال کنز محسوب نمى شود.