درباره غیبت و قیام حضرت حجّت(ع) روایات زیادی از رسول خدا(ص) و امامان معصوم(ع) در دسترس مردم قرار گرفته است. نگاهی به انبوه این روایات نشانگر آن است که این مسأله از دید معصومان دور نمانده و همه آن بزرگواران بر آن تأکید ورزیده اند. گذشته از احادیث رسول خدا(ص) در این زمینه، هر کدام از امامان(ع) روایاتی درباره جنبه های مختلف مسأله غیبت و مهدویت و همچنین تعیین مصداق مورد نظر آن بيان كرده اند که در مجموع بیش از ششصد حدیث می شود.

بر اساس شواهد تاریخى جاى هیچ تردیدى نیست که امام حسین(ع) از فرجام قیام و شهادت خویش آگاه بود از جمله: 1- امام(ع) در آغاز حرکتش در مدینه در خطاب به بنى هاشم چنین نوشت: هر کس از شما به من بپیوندد به شهادت مى رسد و هر کس بماند به پیروزى نخواهد رسید. هم چنین ایشان در گفتگوی با ام سلمه همسر پیامبر(ص) فرمودند: من زمان و مکان شهادتم را می دانم و قاتلان خود و یارانم را می شناسم. 3- در گفتگو با محمدبن حنفیه. 4- هنگام اعزام مسلم به کوفه. 5- در جواب یکی از کوفیان. 6- در جمع مردم مکّه و ... .