در نهج البلاغه دو ديدگاه درباره «دنيا» وجود دارد؛ ديدگاه ابزارىِ جهان و ديدگاه هدفىِ آن. اگر امكانات اين جهان، مال ها، ثروت ها، مقام ها و نعمت ها، وسيله اى براى وصول به سعادت جاويدان و زندگى شايسته سراى آخرت باشد چيزى از آن بهتر نيست و اگر همانند بُتى گردد كه انسان در برابر آن سجده كند، چيزى از آن بدتر نيست. ديدگاه نخست، انسان ها را به پاكى، تقوا، آزادگى و عزّت فرا مى خواند و ديدگاه دوم، به حرص و آز و ظلم و بيدادگرى و ذلّت.