ابن رومی پیرامون فضائل امیرالمؤمنین(ع) چنين سروده: ...لکنّ حبّی للوصیّ مخیّمٌ *** فی الصدر یسرحُ فی الفؤاد تولّجا. فهو السراجُ المستنیرُ ومن بهِ *** سببُ النجاةِ من العذاب لمن نجا. و...؛ ای هند... لکن محبّت نسبت به وصىّ(علی(ع)) در سینه ام خیمه زده، و در قلبم به شدّت جریان یافته است. پس او است چراغ روشنگر و کسى است که نجات یافتگان به وسیله او از عذاب نجات پیدا مى کنند و... .