دستور به اطاعت مطلق، یکى از بهترین ادله نقلى بر عصمت پیامبر(ص) است. فخر رازى در این باره مى‌گوید: «این گفته خداوند از قوى‌ترین دلایل بر عصمت پیامبر است در تمام اوامر و نواهى و همه چیزهایى که از جانب خداوند ابلاغ مى‌کند؛ چرا که اگر او در یکى از این‌ها اشتباه کند، اطاعت از او، اطاعت از خداوند نخواهد بود». در روایت صحیح السند دیگری که از طریق عامه نقل شده است، رسول خدا(ص) همین اطاعت مطلق را براى امام بعد از خودش نیز ثابت کرده است.

در مورد«ضالّ» و«گمراهی» که خداوند در آیه 7 سوره ضحی به پیامبر(ص) نسبت داده، تفاسیری وارد شده از جمله: 1- با توجّه به آیه قبل و بعد از آن، اشاره به این است که تو در دوران کودکی و جوانی [کراراً] گم شدى و جانت به خطر افتاد و خداوند در تمام این موارد تو را هدایت فرمود و به آغوش پر مهر جد یا عمویت باز گرداند. 2- منظور از ضلالت و هدایت همان نا آگاهى و آگاهى نسبت به اسرار نبوّت و قوانین اسلام و معارف قرآن است. 3- منظور از«ضالّ» در این جا گم شده بودن از نظر شخصیت در میان قوم و جمعیت خویش است.