اسلام كامل ترين طرح را براى تطبيق حكومت عدل جهانى توحيدى در پايان تاريخ داده است؛ زيرا اسلام آخرين شريعت آسمانى و دعوت آن جهانى است و پيامبر(ص) و ائمه(ع) و بسيارى از صحابه تمام تلاش خود را به كار گرفتند تا مردم را از راه هاى مختلف براي اين موضوع آماده كنند؛ حتی خود حضرت مهدی(عج) با اقامه دليل بر ولادتش و بيان طرح كامل براى غيبت و ظهورش، زمینه ساز آن حکومت الهی شده است.

در نگاهی اجمالی، می توان حکومتها را ذیل یکی از این 4 دسته طبقه بندی کرد: 1- حکومت استبدادی. 2- حکومتهای ظاهرا دموکرات ولی در واقع مستبد. 3- حکومتهای استبدادی گروهی (حکومتهایی که به اسم به قدرت رسیدن طبقه پرولتاریا[طبقه کارگر و زحمتکش] در نظام کمونیستی شوروی شکل گرفتند اما عملا قدرت در دست اعضای شورای مرکزی حزب کمونیست افتاد و با سلب آزادی ها، اجازه هر نوع نقد قدرت را از مخالفین گرفت). 4- حکومتهای دموکرات(گردش قدرت و انتخاب زمامداران و تصویب قوانین با آزادی کامل و انتخاب مستقیم مردم).

انبیاء و اولیاء الهی هموراه و هرجا که شرایط مساعد بود برای بسط عدل و برچیدن ظلم و اجرای فرامین و احکام – خصوصا اجتماعی – اسلامی درصدد تشکیل حکومت برمی آمدند (حکومت رسول خدا، حکومت حضرت علی و حکومت کوتاه مدت امام مجتبی). در حدیثی داریم که اهمیت تشکیل حکومت به خاطر زمینه سازی سایر احکام بیشتر از نماز و زکات و حج و روزه دانسته شده است.