ظاهر اين است كه «ثمر» در اصل مفهوم محدودى داشته كه همان ميوه ‌اى است كه از درخت به دست مى‌ آيد، ولى در ادامه اين مفهوم گسترش پيدا كرده و به صورت كنائى بر حاصل و مولود هر شىء اطلاق شده است، تا آنجا كه گفته مى‌ شود ثمره و ميوه اين مكتب يا اين تعليمات چنين و چنان بوده است.