به گفته «لسان العرب» واژه «شُعوب» در اصل به معنى جمع و تفريق است، و يا اصلاح و افساد است و به گفته راغب در مفردات هر دو مفهوم در آن جمع است. به همين دليل «شِعب» به قبيله ‌اى مى ‌گويند كه از يك طائفه بزرگ جدا شده و هم حالت جمعى دارد و هم حالت جدائى. زیرا ريشه اصلى آن به معنى درّه كوه است كه از آن طرف كه در سمت كوه قرار دارد، جمع شده و از طرفى كه به پائين مربوط است گسترش يافته و جدا مى ‌شود.