در روايات اسلامى بحث هاى گسترده و دقيقى بر روى مفهوم «سميع» و «بصير» شده است. امام علي(ع) مي فرمايد: «هر شنونده اى غير از او، از درك صداهاى ضعيف، كر است؛ صداهاى قوى گوش او را كر مى كند و آوازهاى دور را نمى شنود، و هر بيننده اى غير از او از ديدن رنگ هاى مخفى و اجسام بسيار كوچك ناتوان است». همچنین مي فرمايد: «او شنوا است ولى نه به وسيله دستگاه شنوائى، و بينا است ولى نه با گشودن پلك چشم‌ها». امام صادق(ع) هم مي فرمايد: «خداوند سميع است ولى بدون نياز به عضو شنوائى، و بصير است بدون نياز به چشم».