می توان با توجه دادن او به ندای فطرت و نظم حاکم بر جهان و دعوت کردن او به تأمل در پدیده های مرگ و حیات، در کنار ادله عقلی صرف، با او بحث و گفتگو کرد.
امور فطرى همواره در طول تاريخ ثابت است و نوعى خداباوری در نهاد و فطرت هر فردی وجود دارد.
همچنین نظم در هر مجموعه ای، حکایت از شعور، طرح و هدف می کند و انسان هر کجا نظم و قوانین ثابتی دید، مبداء آن را جست و جو کرد.
هر انسانی اعتراف مى كند كه حیاتش از خودش نیست و همه مى ميرند؛ اينجا نيز جاى تفكر و انديشه است؛ اگر هستى آنها از خودشان بود، بايد جاودانه می بودند!
طبق برهان عقلی «امکان و وجوب» نیز جهان و موجوداتش همه از ممکنات اند که برای وجودشان نیازمند موجود و علّتی می باشند که وجودش ذاتی است و نیازمند به علتی نیست.

از دو راه مى توان دریافت که نظم، همواره حکایت از یک مبدأ عاقل دارد: 1- تجربه هاى روزمرّه بشرى؛ مثلا، براى ساخت یک ساختمان، از مصالحی خاصّ، باکمیّت و کیفیّتی خاصّ استفاده می شود. بدیهى است انتخاب نوع مصالح، کمّیّت لازم، کیفیّت مورد نظر و شیوه ترکیب آنها، نیازمند به یک مبدأ باشعور است. 2- حساب احتمالات است. فرض کنید کتابى با اوراق درهم ریخته و نامنظّم، در اختیار شخص نابینایى قرار گرفته تا آن را به صورت اوّل باز گرداند، احتمال موفّقیّت این شخص نابینا از روى تصادف، مساوى با صفر است.

مراد از «آیاتٌ مُحْکَماتٌ» آیاتى است که مفهوم آن به قدرى روشن است که جاى گفتگو و بحث در آن نیست. و منظور از«متشابهات» یعنى آیاتى که معانى آن در بدو نظر، پیچیده است و در آغاز، احتمالات متعددى در آن مى رود اگر چه با توجه به آیات محکم، تفسیر آنها روشن می شود.