زمانی که قرآن نازل شد، درباره پیدایش جهان دو نظریّه معروف وجود داشت: یکى نظریّه هیأت«بطلمیوس» بود که زمین را مرکز جهان و نُه فلک را به دور آن گردان می پنداشت. فرضیه دیگر«عقول عَشَرَه» بود که آن هم از فرضیّه اول کمک مى گرفت. امّا قرآن و روایات اسلامى هر دو فرضیّه را رد کرد و از آسمانهاى هفتگانه سخن به میان آورد؛ که این خود از شواهد عظمت و استقلال قرآن و اخبار اسلامى و سرچشمه گرفتن آنها از مبدأ وحى است.

امام در خطبه اول نهج البلاغه، در نحوه پیدایش جهان کلامی دارند که با الفاظى همچون آب و باد و طوفان و... توضیح داده شده؛ حال آنکه در آن روز نه آبى بود و نه باد و طوفانى. لذا سخن ایشان کنایه از موجوداتى شبیه به آب و باد و هوا مى باشد، چرا که واضعین لغات براى آنچه در آغاز جهان رخ داده هرگز واژه اى وضع نکرده اند. آری شاید تعبیر«آب» کنایه از گازهاى فشرده و مایع گون نخستین و«طوفان» اشاره به امواج جاذبه و«امواج خروشان در صفحه آب» و انفجارهاى هسته اى پی درپى همانند انفجارهاى خورشیدی باشد.