علمای معانی در تعریف فصاحت و بلاغت گفته اند: فصاحت توصیفی برای کلام است؛ یعنی کلام از حروف و کلمات نامأنوس، ناموزون و تعبیرات رکیک و گنگ خالی باشد و بلاغت، کلامی است که متناسب با مقتضای حال باشد و با هدف گوینده هماهنگی کامل داشته باشد. به دیگر سخن فصاحت به ظاهر کلام و بلاغت به محتوای کلام می نگرد.