بر اساس آیات قرآن، برخی گمان کرده اند علم غیب از یژگی های خداوند است و علم هیچ کس در آن راه ندارد. قرآن می فرماید: «کلیدهاى غیب تنها نزد اوست و از آن ها غیر از او اطلاعى ندارد.». هم چنین در آیه دیگر می فرماید: «اى رسول ما بگو که در آسمان ها و زمین جز خدا کسى از علم غیب آگاه نیست». در واقع این گروه تنها به برخى از آیات را مطالعه کرده اند، اما در سوره جن مى خوانیم : «او داناى غیب است و هیچ کس به عالم غیب او آگاه نیست جز پیامبرى را که از او خشنود باشد».

مفسرین برای جمع بین آیات و روایات نفی کننده و اثبات کننده علم غیب برای غیر خداوند، طرق مختلفى را ذکر کرده اند: 1- منظور از اختصاص علم غیب به خدا علم ذاتى و استقلالى است؛ بنابراین، غیر او هر چه دارند از ناحیه خدا است. 2 - خداوند بالفعل از همه اسرار غیب آگاه است، ولى انبیاء و اولیاء ممکن است بالفعل بسیارى از اسرار غیب را ندانند، اما هنگامى که اراده کنند، خداوند به آنها تعلیم مى دهد. بنابراین جمع، آیات و روایاتى که مى گوید: «آنها نمى دانند» اشاره به ندانستن فعلى است.