از آنجا كه كثرت ذكر، مورد فرمان خداست و تنها امتثال همان فرمان سودمند است، لذا خداي سبحان در معرّفي نجات ‏يافتگان و وصف پارسايان فرهيخته، كثرت ياد را مطرح مي كند و آنان را به ذكر كثير مي ‏ستايد.

میرزا در "اقدس" می گوید: «کسی را نشاید که در مقابل مردم زبانش را حرکت داده و در طرق و شوارع ذکر بگوید بلکه لازم است کسی که می خواهد ذکر بگوید در خانه خود یا در جایی که مهیای برای ذکر است متذکر باشد ...». در حالی که قرآن می فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید خدا را بسیار یاد کنید و صبح و شام او را تسبیح نمایید». آری؛ چون عوامل غفلت در زندگی مادی بسیار فراوان و تیرهای وسوسه‌ شیاطین از هر سو به طرف انسان پرتاب می‌گردد، برای مبارزه‌ با آن راهی جز «ذکر کثیر» نیست.