«تقوى» در لغت از ريشه «وقايه» به معنى نگهدارى است. همچنین تقوى را به خويشتندارى، خودنگهدارى، خويشتن‌بانى و پرهيز از گناه و پرواداشتن تفسير كرده اند؛ ولى به نظر مى رسد بهترين تفسير و در واقع مترادف تقوى، پرواداشتن است و بقيه تفاسير و معانى، تفسير به لازمه آن است.