اشاعه و ترویج «تصوف» در برهه های مختلف دو دليل دارد: نخست اينكه گروهى كه با حكومت روحانيت مخالفند ولى مخالفت با اصل دين و مذهب را به صلاح نمی دانند و یا غير ممكن مى بينند به صوفيگرى روى مى آورند كه رنگ و لعابى از مذهب دارد و درست در نقطه مقابل روحانيت و مذهب است. ديگر اينكه برخی مذهبى مى خواهند كه با همه چيز بسازد و نجات را فقط در صفاى دل بداند و بس! و در انجام تكاليف اسلامى سختگير نباشد و راه را برى ارتكاب بسيارى از اعمال باز بگذارد.