ائمه(ع) در دعا كردن، خوي بزرگ ‏منشي را به ما آموخته ‏اند كه سعي كنيد اين چنين دعا كنيد. هرگز از خدا مال زياد نخواهيد؛ بلكه بخواهيد آبرويتان محفوظ باشد چون مال بيش از نياز، وبال است. انسان كريم، بزرگوار و بزرگ ‏منش است و طبع و روانش، به طبيعت آلوده نيست و لذا هر كسي را كريم نمي گويند. خدا همتهاي بزرگ و فكرهاي بلند را دوست دارد. كارهاي پست و افكار حقير را دوست ندارد. آن همتهاي بلند را در خود احيا كنيد و معالي امور را از خداوند بخواهيد.

در مورد «قناعت» سعدی حکایت کرده که: «از حاتم طائی پرسیدند بلندهمت تر از خود دیده ای؛ گفت میهمانی بزرگی ترتیب دادم و به صحرا رفتم. از خاركنى پرسیدم چرا به مهمانى حاتم نرفتی؟ گفت: هر كه نان از عمل خویش خورد *منّت از حاتم طائى نبرد». در حکایت دیگر آمده: «شبی با بازرگانی با بار تجاری بزرگی همراه شدم که تا صبح حرص دنیا خورد و حرف های پریشان زد؛ بعد مرا گفت که سخنی بگویم؛ گفتم: آن شنيدستى كه در اقصاى غور* بار سالارى بيفتاد از ستور* گفت چشم تنگ دنيا دوست را * يا قناعت پر كند يا خاك گور».