آیین رحمت - معارف اسلامی و پاسخ به شبهات کلامی

ذاتی که اتّکا و توکّل بر او مستقر می گردد، باید دارای این ویژگی ها باشد: نخست اينكه زنده باشد؛ دوّم اينكه حياتش جاودانى باشد؛ سوّم اينكه علم و آگاهی او همه چيز را در برگيرد؛ چهارم اينكه قدرت بر همه چيز داشته باشد؛ پنجم اينكه حاكميت و تدبير و اداره همه امور در كف با كفايت او باشد. مى دانيم اين صفات تنها در ذات پاك خدا جمع است.

ذاتی که اتّکا و توکّل بر او مستقر می گردد، باید دارای این ویژگی ها باشد:

نخست اينكه زنده باشد؛ چرا كه يك موجود مرده و بى خاصيت هم چون بُت ها، هرگز نمى توانند تكيه گاه كسى شوند.

دوّم اينكه حياتش جاودانى باشد، به طورى كه احتمال مرگ او تزلزلى در فكر متوكّلان ايجاد نكند.

سوّم اينكه علم و آگاهی او همه چيز را در برگيرد؛ هم از نيازهاى متوكّلان با خبر باشد و هم از توطئه ها و نقشه هاى دشمنان.

چهارم اينكه قدرت بر همه چيز، هر گونه عجز و ناتوانى را كه موجب تزلزل اين تكيه گاه است كنار زند.

پنجم اينكه حاكميت و تدبير و اداره همه امور در كف با كفايت او باشد. و مى دانيم اين صفات تنها در ذات پاك خدا جمع است. و به همين دليل تنها تكيه گاه اطمينان بخش و تزلزل ناپذير در برابر همه حوادث ذات او است.[1]

لزوم توجّه به این مسأله اگرچه ظاهرا بدیهی به نظر می آید، اما کلید فهم پیچیدگی های حقیقت توکّل است. امری که نمود کامل آن در آینه توکّل انبیای الهی به خداوند متعال منعکس است.

منبع: تفسير نمونه‏