امام علی(ع) در برابر مردى كه دنيا را نكوهش كرده بود، فرمودند: «اى كسى كه نكوهش دنيا مى كنى تو خودت تن به غرور دنيا داده اى و به باطل هاى آن فريفته شده اى، عيب از توست نه از دنيا، آيا محلى كه پدرانت به خاك افتادند و پوسيدند تو را فريب داده يا خوابگاه مادرانت در زير خاك؟ چقدر با دست خود به معالجه بيماران پرداختى و چقدر از طبيبان، راه درمان آنها را مى خواستى، و كمك هايت نتيجه اى نداد». در واقع امام در این گفتار شفاف، صحنه های عبرت انگیز و بی اعتباری و بی وفایی دنیا را ترسیم کرده است.