ابن عرندس، از بزرگان شيعه و صاحب آثاری در فقه و اصول است. اشعار او نشان دهنده عشق عميق او به اهل بيت(ع)، و بغض شدید نسبت به دشمنان آنان است. علاّمه سماوى و يعقوبى، علم، فضل، تقوا، پارسایى و خود سازى او را ستوده اند. او سال (840) در «حلّه فیحاء» وفات یافت که قبر او زیارتگاه است و مردم از آن تبرّک مى جویند .