صاحب، بهاءالدین، على بن عیسى بن ابى الفتح، فرزند امیر فخر الدین اربلى منشى و نویسنده دیوان و سرآمد معاصرین خویش و صاحب منصب بود و اشعار و رساله هایى از خود بر جاى نهاد. او در آغاز، به استخدام حکومت در آمد ولی پس از چندی منصبش را رها کرد. وى مردى آراسته و با شکوه و نیکو خصلت بود و تمایلى به تشیّع داشت. او صاحب آثارى ادبى مانند؛ «المقامات الأربع»، «رسالة الطیف»، «المشهورة» و غیره است. او در سال 692 در گذشت.