«تقيّه» در لغت به معناى خويشتن دارى و پرهيز كردن است و در اصطلاح به معنای پوشاندن عقيده و كتمان در گفتار و رفتار در برابر مخالفان برای جلوگیری از ضرر ایشان است. بنابراین تقیه دو رکن دارد: اول مخفی کردن عقیده، دوم جلوگیری از ضرر و زیان؛ اما باید توجه کرد که تقیّه در برخی موارد واجب و در برخی موارد حرام است.