«شفاعت»، علاوه بر عالم تشريع در جهان تكوين نيز ديده مى شود. تابيدن آفتاب، بارش باران، سبز شدن بذرها و ... در حقيقت نوعى شفاعت تكوينى است.

امام علي(ع) درباره نقش قرآن در پیشبرد دعوت پیامبر(ص) مى فرمايد: «دعوت الهى به وسيله قرآنى انجام شد كه آن را با بيانى روشن تبيين كرده است تا بندگان، به خدا اقرار نمايند». حضرت در ادامه به معرفى قرآن و آثار آن پرداخته و مى فرماید: «خدا در كتاب خويش بر بندگان تجلى كرد، و اين تجلى به وسيله آيات قدرتش می باشد».

از آيات قرآن بر مى آيد كه «وحى» معانى مختلفى دارد، بعضى تكوينى است و بعضى تشريعى و در هفت معناى زير به كار رفته است: 1- وحى تشريعى كه بر پيامبران نازل مى شد. 2- الهام به غير انبياء. 3- پيام الهى به فرشتگان. 4- پيام با اشاره. 5- القائات مرموز شيطانى. 6- تقدير قوانين الهى در جهان تكوين. 7- آفرينش غريزه ها. نزول وحى بر پيامبران نيز به صورت هاى مختلفى بوده از جمله: 1- نزول ملک و مشاهده فرشته وحی. 2- شنیدن صدای فرشته بدون مشاهده او. 3- الهام به قلب. 4- خواب و رویای صادقه.