امام علی(ع) در نهج البلاغه به چگونگى رابطه مخلوقات با خالق اشاره کرده، و مى فرماید: «او با همه چیز است، امّا نه این که قرین آنها باشد و غیر همه چیز است، امّا نه این که از آنها بیگانه و جدا باشد». این حقیقت را مى توان با مثالی روشن ساخت؛ شعاع و پرتو آفتاب گرچه وجود دارد، لکن غیر از قرص خورشید است، ولى پیوسته و وابسته به آن است؛ یعنى غیر آن است امّا نه مغایرت به معناى بیگانگى و جدایى و استقلال، و همراه آن است امّا نه به معناى یگانگى و وحدت.