در حدیثى از پیغمبر اکرم(ص) آمده است: «کسى که آن را تلاوت کند، من امیدوارم خداوند او و ابولهب را در خانه واحدى جمع نکند»، یعنى او اهل بهشت خواهد بود در حالى که«ابولهب» اهل دوزخ است.

این سوره در«مکّه» و تقریباً اوائل دعوت آشکار پیغمبر اکرم(ص) نازل شده و تنها سوره اى است که در آن حمله شدیدى با ذکر نام، نسبت به یکى از دشمنان پیامبر(ص) یعنی ابولهب و همسرش شده است و هر دو را اهل دوزخ معرفی می کند که این معنى به واقعیت پیوست و سرانجام هر دو بى ایمان از دنیا رفتند.