«اراده» در اصل به معنى رفت و آمد توأم با ملايمت در طلب چيزى است و مركّب از سه عنصر خواستن چيزى توأم با علاقه و همراه با اميدوارى به وصول آن و حكم به انجام آن از سوى خودش يا ديگرى است. «مشيّت» به عقيده بسيارى از ارباب لغت و متكلّمين به معنى «اراده» است؛ ولى بعضى از كتب لغت «مشيّت» را با «اراده» متفاوت دانسته و گفته اند: «مشيّت» تمايلى است كه بعد از تصوّر حاصل مى شود و بعد از آن عزم و تصميم، و سپس «اراده» تحقّق مى يابد.

ایشان در رساله «سير و سلوك» 25 دستور برای سلوک الی الله داده است: 1- ترك آداب و عادات و رسوم؛ 2- عزم قاطع بر پيمودن راه؛ 3- رفق و مدارا؛ 4- وفا؛ 5- ثبات و دوام؛ 6- مراقبت؛ 7- محاسبه؛ 8- مؤاخذه؛ 9- مسارعت؛ 10- ارادت؛ 11- ادب؛ 12- نيّت؛ 13- صَمْت؛ 14- جوع و كم خوردن؛ 15- خلوت؛ 16- سَهَر و شب بيدارى؛ 17- دوام طهارت؛ 18- تضرّع به درگاه خداوند؛ 19- پرهيز از خواسته هاى نفس؛ 20- رازدارى و كتمان سرّ؛ 21- داشتن مربّى؛ 22- ورد؛ 23- نفى خواطرات؛ 24- فكر؛ 25- ذكر.

اولوا العزم به معنای صاحبان عزم است. عزم گاهی به معنای اراده، گاهی به معنای صبر و گاهی به معنای وفای به عهد می آید. به عده ای از پیامبران که با مشکلات بیشتری روبرو بودند و برای مقابله، نیازمند عزم و اراده محکم تری بودند، اولوا العزم گفته اند. در روایات شیعه و سنی تعداد آنان را پنج تن اعلام کرده اند و نامشان به ترتیب: نوح(ع)، ابراهیم(ع)، موسی(ع)، عیسی(ع) و حضرت محمد(ص) می باشند.