از آيات قرآن مجيد استفاده مى شود كه «عفّت» از بزرگ ترين فضايل انسانى است و هيچ كس در سير الى اللّه، بدون داشتن «عفّت» به جايى نمى رسد. در زندگى دنيا نيز آبرو و حيثيت و شخصيت انسان در گروی عفّت است. قرآن مجيد عفيفان را با تعبيرات مختلف ستوده است و آنها را به عنوان الگو براى ساير مسلمانان معرّفى نموده است. همچنين در عبارت هاى كوتاه و بسيار پرمعنا، ضمن بيان بخش مهمى از صفات مؤمنان، پاكدامنى و عفّت را يكى از خصلت هاى برجسته آنها دانسته است. قرآن در بيان صفاتِ برجسته مؤمنان، عفّت را بعد از نماز و زكات و پرهيز از لغو مطرح كرده و حتّى آن را بر مسأله امانت و پايبندى به عهد و پيمان نيز مقدم داشته است. در بيان قرآن، خداوند مردان و زنان پاكدامن و عفيف را مورد مغفرت و اجر عظيم قرار مى دهد.

در آیات و روایات اسلامى، آثاری برای نماز، ذکر شده از جمله: مهم ترین فلسفه نماز، همان یاد خدا است. هم چنین نماز وسیله شستشوى از گناهان و آمرزش الهى است؛ چرا که خواه ناخواه، نماز انسان را دعوت به توبه و اصلاح گذشته مى کند، پیامبر(ص) مى فرمایند: «اگر بر در خانه یکى از شما نهرى از آب صاف و پاکیزه باشد، و در هر روز، پنج بار خود را در آن شستشو دهد، آیا چیزى از آلودگى در بدن او مى ماند؟». از سویی نماز سدى در برابر گناهان آینده است، چرا که روح ایمان را تقویت کرده، و خود بینى و کبر را در هم مى شکند.