آیین رحمت - معارف اسلامی و پاسخ به شبهات کلامی

اميرالمؤمنين (ع) در گفتار حکیمانه ای می فرماید: «مَا زَنَى غَيُورٌ قَطُّ؛ انسان غيرتمند هرگز زنا نمى كند». «غيور» صيغه مبالغه از ماده «غَيرت» است به معناى ناخوش داشتن و تنفر از تجاوز ديگران به ناموس انسان و ورود در حريم او. گاه به معناى وسيع كلمه در غير موارد ناموسى نيز به كار مى رود و فرد غيرتمند به كسى گفته مى شود كه حاضر نيست ديگرى به افتخارات او لطمه وارد كند. خواه افتخارات مادى باشد يا معنوى. به هر حال، گفتار حكيمانه امام (ع) گفتارى است كه كاملا هماهنگ با منطق عقل است. زيرا انسان غيور يعنى كسى كه نسبت به تجاوز ناموسش حساسيت فوق العاده دارد، نواميس ديگران را نيز به همان چشم نگاه مى كند و هرگز راضى نمى شود به نواميس مردم تجاوز كند.

روايات فراوانى پيرامون پيامدهاى خطرناك و زيان بار عملِ منافىِ عفّت در دنيا و آخرت وجود دارد كه دقّت و تأمّل در اين روايات، مبتلايان به آن را از ادامه اين كار بازمى دارد. مثلا در حدیثی می خوانیم که پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله خطاب به حضرت على عليه السّلام فرمودند: «فِي الزِّنَا سِتُّ خِصَالٍ ثَلَاثٌ مِنْهَا فِي الدُّنْيَا وَ ثَلَاثٌ مِنْهَا فِي الْآخِرَةِ فَأَمَّا الَّتِي فِي الدُّنْيَا فَيَذْهَبُ بِالْبَهَاءِ وَ يُعَجِّلُ الْفَنَاءَ وَ يَقْطَعُ الرِّزْقَ وَ أَمَّا الَّتِي فِي الْآخِرَةِ فَسُوءُ الْحِسَابِ وَ سَخَطُ الرَّحْمَنِ وَ خُلُودٌ فِي النَّارِ؛[1] كسى كه دامانش به عمل منافى عفّت آلوده مى شود، شش بدبختى در دنيا و آخرت دامنگير او خواهد شد. آنچه در دنيا مبتلا به آن مى شود، عبارت است از: نورانيّت ايمانِ او برچيده مى شود، جوانمرگ مى شود و مرگ زودرس به سراغش مى آيد، روزى اش كم مى شود. امّا آنچه در آخرت دامنگير او مى شود، عبارتند از: به سخت گيرى در حساب و كتاب روز قيامت دچار می گردد، غضب و خشم خداوند شامل حالش مى شود، در آتش جهنّم جاودانه خواهد ماند». این پیامدها، خطرناك و هول انگيز است.[2]

در احادیث زيادی به ارتباط غیرت و عفّت و نیز اثر مثبت متقابل عفّت ورزی در قبال ناموس دیگران اشاره شده است. اثر این پرهیزکاری جمعی در دوری از اعمال منافی عفّت با آن پیامدهای خطرناک و هول انگیزش تا جایی است، که اميرالمؤمنين عليه السّلام در گفتار حکیمانه ای می فرماید: «مَا زَنَى غَيُورٌ قَطُّ؛[3] انسان غيرتمند هرگز زنا نمى كند». كسى كه كارى را در حق ديگران مى پسندد، به ناچار در حق خود نيز خواهد پسنديد و كسى كه درباره محارم خود عملى را روا نمى دارد، درباره محارم ديگران نيز روا نخواهد داشت. بسيار شده است كه افرادى مى گويند: ما مى خواهيم به نواميس ديگران نگاه كنيم. به آنها گفته مى شود: آيا دوست داريد به نواميس شما نگاه كنند؟ هنگامى كه اظهار تنفر مى كنند، به آنها گفته مى شود: پس به نواميس ديگران نگاه نكنيد.

«غيور» صيغه مبالغه از ماده «غَيرت» است به معناى ناخوش داشتن و تنفر از تجاوز ديگران به ناموس انسان و ورود در حريم او.[4] گاه به معناى وسيع كلمه در غير موارد ناموسى نيز به كار مى رود و فرد غيرتمند به كسى گفته مى شود كه حاضر نيست ديگرى به افتخارات او لطمه وارد كند. خواه افتخارات مادى باشد يا معنوى. به هر حال، گفتار حكيمانه امام عليه السّلام گفتارى است كه كاملا هماهنگ با منطق عقل است. زيرا انسان غيور يعنى كسى كه نسبت به تجاوز ناموسش حساسيت فوق العاده دارد، نواميس ديگران را نيز به همان چشم نگاه مى كند و هرگز راضى نمى شود به نواميس مردم تجاوز كند.[5]

منابع:

1. پيام امام امير المومنين (ع)

2. والاترين بندگان