در روایات آمده که تلاوت کننده این سوره گویا با پیامبر(ص) در فتح مکّه شرکت داشته است و خواندن آن در نمازهای واجب یا مستحب باعث پیروزی بر دشمنان و همراه داشتن امان نامه از جهنم در قیامت است.

این سوره در«مدینه» و بعد از هجرت نازل شده و در آن خداوند بشارت و نوید از پیروزى عظیمى مى دهد که به دنبال آن مردم گروه گروه وارد دین خدا مى شوند. و به شکرانه این نعمت بزرگ، پیغمبر اکرم(ص) را دعوت به «تسبیح»، «حمد الهى» و «استغفار» مى کند. گر چه در اسلام فتوحات زیادى رخ داد ولى فتحى با مشخصات فوق، جز «فتح مکّه» نبود.