«صدر» در اصل به معناى «سينه» و سپس به آغاز و قسمت اعلا و مقدّم بر چيزى اطلاق شده است. مثلا صدر مجلس به بالاى مجلس، و صدر كلام به آغاز سخن گفته مى شود؛ ولی از آن جا كه عقل انسانى قسمت مهم و اعلاى وجود او را تشكيل مى دهد به آن «صدر» گفته مى شود.