بر اساس آيه ۲۹ سوره بقره یعنی «خَلَقَ‏ لَكُمْ‏ ما فِي‏ الْأَرْضِ‏ جَمِيعاً»، نعمت هاى عالم براى همه انسانها آفريده شده و بر اساس بيان اميرمؤمنان علیه السلام «به زمين و آسمان از سوى خداوند فرمان داده شده كه به انسانها سود رسانند و براى مصالح انسانها برپا داشته شوند و آسمان و زمين نيز از اين فرمان اطاعت بردند».

در صورتى اين هدف و اين علت غايى آفرينش، تحقق مى يابد و نقض نمى شود كه همه مردم توان بهره ورى از اين مواهب و نعمت هاى طبيعى را داشته باشند و در حوزه اقتصاد هر يك از افراد به حق خود از ثروت و درآمدهاى جامعه دست يابد؛ يعنى در حوزه رفتارها و روابط اقتصادى، عدالت مراعات شود و به حقوق اقتصادى افراد ظلم نگردد.

اسلام درآمد را محصول یک کار مفید دانسته که شامل مشاغل تولیدی، توزیعی و خدماتی است. امّا كسى كه بواسطه قمار، مبالغ هنگفتى را به دست می آورد و طرف مقابل را به خاك سياه مى نشاند، چنين شخصى نه تنها كار مفيدى نكرده، بلكه مرتكب كاری شيطانى و زشت شده است. خداوند در این رابطه می فرماید: «اموال يكديگر را در ميان خود به باطل و نامشروع نخوريد؛ مگر اين كه تجارتى با رضايت طرفين انجام گيرد». از این رو قمار «اكل مال بالباطل» بوده و لذا حرام است.