آیین رحمت - معارف اسلامی و پاسخ به شبهات کلامی

مسأله شهوت پرستی در منابع روايى اسلام، مورد توجّه فراوان قرار گرفته است. بيشتر این روایات بيان گر هشدار درباره پيامدهاى خطرناك آن است. اين احاديث تكان دهنده، هر خواننده اى را تحت تأثير عميق قرار داده و روشن مى کند كه آلودگى به «شهوت» - خواه به مفهوم عام و خواه به مفهوم خاص آن - از موانع اصلّى سعادت و كمال انسانها و از اسباب مهم گسترش گناه و جنايت در جامعه بشرى است.

مسأله شهوت پرستی در منابع روايى اسلام، مورد توجّه فراوان قرار گرفته است. بيشتر این روایات بيان گر هشدار درباره پيامدهاى خطرناك آن است. اين احاديث تكان دهنده، هر خواننده اى را تحت تأثير عميق قرار داده و روشن مى کند كه آلودگى به «شهوت» - خواه به مفهوم عام و خواه به مفهوم خاص آن - از موانع اصلّى سعادت و كمال انسانها و از اسباب مهم گسترش گناه و جنايت در جامعه بشرى است. ذیلا به بعضى از آن احاديث اشاره مى شود:

1. پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله مى فرمايند: «مَا تَحْتَ ظِلِّ السَّماءِ مِنْ إَلَه يُعبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَعْظَمُ عِنْدَ اللّهِ مِنْ هَوىً مُتَّبَعٍ؛[1] در زير آسمان معبودى جز خدا پرستيده نشده است كه در پيشگاه خدا، بدتر از هوا و هوسى باشد كه انسان را به دنبال خود مى كشاند». از این حدیث روشن مى شود كه «شهوت» و هواى نفس از خطرناك ترين عوامل انحراف انسان به سوى زشتى هاست.

2. امام امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام مى فرمايند: «الشَّهَوَاتُ سُمُومٌ قَاتِلَاتٌ؛[2] شهوت ها، زهرهاى كشنده است». زهرهایی كه شخصيّت و ايمان و مروّت و اعتبار انسان را نابود مى سازد.

3. در حديث ديگرى از همان امام بزرگوار عليه السّلام آمده است: «الشَّهَوَاتُ مَصَايِدُ الشَّيْطَانِ؛[3] شهوات دام هاى شيطان است». شیطان انسانها را با آن دام ها، در هر سن و سال و در هر زمان و مكان صيد مى كند.

4. همان حضرت عليه السّلام در جاى ديگر مى فرمايند: «امْنَعْ نَفْسَكَ مِنَ الشَّهَوَاتِ تَسْلَمْ مِنَ الْآفَاتِ؛[4] اگر مى خواهيد از آفات در امان باشيد، خويشتن را از تسليم شدن در برابر شهوات بازداريد».

5. از آن پیشوای پرهیزکاران جهان در حديث ديگرى آمده است: «تَرْكُ الشَّهَوَاتِ أَفْضَلُ عِبَادَةٍ وَ أَجْمَلُ عَادَةٍ؛[5] ترك شهوت ها، برترين عبادت و زيباترين عادت است».

6. امام صادق عليه السّلام مى فرمايد: «مَنْ مَلَكَ نَفْسَهُ إِذَا غَضِبَ وَ إِذَا رَغِبَ وَ إِذَا رَهِبَ وَ إِذَا اشْتَهَى حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ؛[6] كسى كه به هنگام غضب و تمايل و ترس و شهوت، مالك نفس خويش باشد خداوند جسد او را بر آتش دوزخ حرام مى كند».

7. امير مؤمنان على عليه السّلام در حديث ديگرى هم چنین مى فرمايند: «ضَادُّوا الشَّهْوَةَ مُضَادَّةَ الضِّدِّ ضِدَّهُ وَ حَارِبُوهَا مُحَارَبَةَ الْعَدُوِّ الْعَدُوَّ؛[7] با خواهش هاى نفسانى در تضاد باشيد همچون تضاد دو ضد با يكديگر و با آن به پيكار برخيزيد مانند پيكار دشمن با دشمن». اين سخن با صراحت، اين حقيقت را بازگو مى كند كه «شهوت پرستى» درست مقابل «سعادت» و خوشبختى انسان قرار گرفته است.[8]

منبع:

اخلاق در قرآن